Gdy oglądałam stamtąd opowieści taty,
bardzo to uwielbiałam.
Historia 1. Tamtego dnia
No więc właściciel przyszedł do mnie,
Herbaciarnia rakugo, Piąte piętro
i mówi, że na chwilę pożyczy skrzynkę z narzędziami,
tak mówi, no.
No to myślę sobie: skoro skrzynka z narzędziami,
to może właściciel będzie robił za cieślę,
więc mówię proszę bardzo i mu ją pożyczyłem.
Cieśla w tym wieku... przecież by nie dał rady...
Arakawa
Arakawa Shinta
Co? Już zdziadział.
To ty zdziadziałeś!
Ty... ty... czy ty właśnie nie mówisz czegoś dziwnego? No bo to przecież...
Sztywno. Sztywno brzmi to, Shin-chan.
Sztywno... tak?
No właśnie. Za bardzo się spinasz.
Ach, tak myślisz?
Masz ten egzamin i jeszcze córka już taka duża,
więc rozumiem, że się tak spinasz, ale...
Musisz bardziej tak lekko wejść i bach, masz dać z siebie wszystko.
Bardzo ci dziękuję.
Dość wysoko go cenisz, co?
Szczerze mówiąc, jakoś mnie nie zachwycił,
nie trafił do mnie.
No, dzisiaj też nie był w najlepszej formie.
To dlaczego?
Widziałam kiedyś jego genialny występ.
To nie jest facet, który powinien kisić się w takim miejscu.
On po prostu...
Szkoła podstawowa Mitsue
Akane?
Co? Chwila, jak ty się w ogóle wyrażasz?!
Gabinet pedagogiczny
Co ty sobie w ogóle myślisz?
Przecież mówiłam przed chwilą...
Żadne przecież! Nie odzywaj się tak do mnie!
Moje dziecko płacze przez ciebie, a ty nie masz nawet poczucia winy?
W ogóle nie dałaś mi dojść do słowa.
Dobra.
To pokażę, więc patrzcie.
Pokażesz?
No więc, wszystko zaczęło się na piątej lekcji, podczas Japońskiego.
Czytaliśmy po kolei wypracowania na temat Osoba, którą podziwiam.
Osoba, którą podziwiam
Klasa 5-3, Ousaki Akane.
Osobą, którą podziwiam, jest mój tata.
Mój tata jest rakugoką, który opowiada naprawdę śmieszne historie.
Podziwia? No jasne, tak mówiła mama.
Twój stary jest darmozjadem.
I ty go podziwiasz?
Co to znaczy? Darmozjad?
Nawet tego nie wiesz?
To taki beznadziejny ojciec, co nawet nie pracuje!
No bo...
Co?!
Niesamowite...
Dokładnie tak to było, jeden do jednego.
Ale to nie znaczy, że trzeba było doprowadzić go do płaczu.
Od początku robicie z niego ofiarę, ale to on pierwszy zaczął.
Nie gadajcie takich bzdur!
Prze-sta-ń...
Tato? Dlaczego...?
Panie Yanagiya, przepraszam.
Jak zwykle Akane sprawia kłopoty.
Przepraszam również panią.
To przez moje dziecko.
Tato, oni...
Oni?!
Ja...
Nieważne jaki powód, nie wolno używać agresywnych słów.
Akane, ty to rozumiesz, prawda?
Dobrze, że ojciec jest rozsądny.
Naprawdę, to dziecko...
Pan Yanagiya już mi wszystko wyjaśnił.
Słyszałem, że i matka, i córka mówili o mnie.
Powinniśmy być takimi rodzicami, żeby nie było wstydu przed własnymi dziećmi.
Na nas już czas.
Wracamy, Akane.
Idź po swoje rzeczy.
Tak.
Mmm, dobre.
Akane, ty też jedz... Bo się roztopi.
Wybacz...
Chciałam tylko powiedzieć, jaki jesteś wspaniały, dlatego się odgryzłam mu...
ale chyba tylko sprawiłam, że poczułeś się źle...
Głuptasie.
Za wcześnie, żebyś się o mnie martwiła.
Jeszcze z dziesięć lat.
W rakugo są trzy stopnie.
Od dołu: zenza, futatsume i shin-uchi.
Ty jesteś futatsume, prawda?
Dobrze pamiętasz.
Niedługo mam egzamin na shin-uchi.
Jak go zdam, zostanę shin-uchi.
A jak zostanę shin-uchi,
będę zarabiał dużo pieniędzy.
I wtedy nikt nie będzie miał prawa nic powiedzieć.
Więc nie martw się tak o mnie.
Po prostu trzymaj się dzielnie.
Dobra, tata idzie poćwiczyć.
A ty odrób lekcje, Akane.
Tak!
No tak...
Zostanę shin-uchi...
Muszę...
Inaczej...
No dobra, najpierw powtórzę dzisiejszy numer.
("Głupiec który przeżył całe życie w głupocie" w slangu rakugo)
Ej, Yota... Yotarou... Yota!
Znowu curry udon na obiad...
Ale swoją drogą, mama Ousaki była mega wkurzona.
mama Ousaki
Pani Sakurai, naprawdę nie mogę już tego tak zostawić w spokoju. Dziś zostałam wezwana do szkoły i kiedy tam pobiegłam, moje dziecko płakało tak bardzo, że nie było w stanie nawet wydobyć z siebie głosu. Moje serce jest kompletnie rozbite. Wystarczy,że przypomnę sobie tę scenę i aż mnie ściska w piersi. A obok tego słyszę tylko: „Przecież nic złego nie zrobiłam...” „Po prostu tak wyszło...” Same wymówki. Czy zdaje sobie pani sprawę, jak bardzo bezduszne brzmi to „przecież”? Naprawdę uważa pani, że można zakończyć sprawę jednym „przecież”? To jest skrajnie nieodpowiedzialne. Gdy ktoś płacze, normalną reakcją jest powiedzieć: „Przepraszam” albo „Wszystko w porządku?” A pani zamiast tego próbuje zamknąć sprawę jednym „przecież...” Uważam, że to zachowanie niegodne człowieka. nie mówiąc już o dziecku! Z mojej perspektywy jest jasne, że w tej sytuacji nie ponosimy żadnej winy. Proszę powiedzieć to wprost. Nie chcę, żeby wszystko kończyło się na wymówkach. Brak przeprosin i brak refleksji czy naprawdę nie rozumie pani, jak bardzo zraniło to moje dziecko? Chciałabym, żeby taka sytuacja nigdy więcej się nie powtórzyła. Zamiast uciekać w „przecież”, proszę wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny. Chcę zobaczyć postawę, w której potrafi pani powiedzieć: „Przepraszam”, a nie szukać wymówek. Pani Sakurai, to nie jest tylko wylewanie emocji. To skarga na brak podstawowej reakcji, która powinna zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa w szkole. Proszę, zamiast kolejnego „przecież”, powiedzieć jedno „przepraszam” i pokazać szczerą postawę. Proszę potraktować to poważnie. Z całego serca proszę. Pani Sakurai-san, czy mnie pani ignoruje? „Moje dziecko też płacze w domu...”
Pani Sakurai, naprawdę nie mogę już tego tak zostawić w spokoju. Dziś zostałam wezwana do szkoły i kiedy tam pobiegłam, moje dziecko płakało tak bardzo, że nie było w stanie nawet wydobyć z siebie głosu. Moje serce jest kompletnie rozbite. Wystarczy,że przypomnę sobie tę scenę i aż mnie ściska w piersi. A obok tego słyszę tylko: „Przecież nic złego nie zrobiłam...” „Po prostu tak wyszło...” Same wymówki. Czy zdaje sobie pani sprawę, jak bardzo bezduszne brzmi to „przecież”? Naprawdę uważa pani, że można zakończyć sprawę jednym „przecież”? To jest skrajnie nieodpowiedzialne. Gdy ktoś płacze, normalną reakcją jest powiedzieć: „Przepraszam” albo „Wszystko w porządku?” A pani zamiast tego próbuje zamknąć sprawę jednym „przecież...” Uważam, że to zachowanie niegodne człowieka. nie mówiąc już o dziecku! Z mojej perspektywy jest jasne, że w tej sytuacji nie ponosimy żadnej winy. Proszę powiedzieć to wprost. Nie chcę, żeby wszystko kończyło się na wymówkach. Brak przeprosin i brak refleksji czy naprawdę nie rozumie pani, jak bardzo zraniło to moje dziecko? Chciałabym, żeby taka sytuacja nigdy więcej się nie powtórzyła. Zamiast uciekać w „przecież”, proszę wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny. Chcę zobaczyć postawę, w której potrafi pani powiedzieć: „Przepraszam”, a nie szukać wymówek. Pani Sakurai, to nie jest tylko wylewanie emocji. To skarga na brak podstawowej reakcji, która powinna zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa w szkole. Proszę, zamiast kolejnego „przecież”, powiedzieć jedno „przepraszam” i pokazać szczerą postawę. Proszę potraktować to poważnie. Z całego serca proszę.
Pani Sakurai-san, czy mnie pani ignoruje?
Pani Sakurai, naprawdę nie mogę już tego tak zostawić w spokoju. Dziś zostałam wezwana do szkoły i kiedy tam pobiegłam, moje dziecko płakało tak bardzo, że nie było w stanie nawet wydobyć z siebie głosu. Moje serce jest kompletnie rozbite. Wystarczy,że przypomnę sobie tę scenę i aż mnie ściska w piersi. A obok tego słyszę tylko: „Przecież nic złego nie zrobiłam...” „Po prostu tak wyszło...” Same wymówki. Czy zdaje sobie pani sprawę, jak bardzo bezduszne brzmi to „przecież”? Naprawdę uważa pani, że można zakończyć sprawę jednym „przecież”? To jest skrajnie nieodpowiedzialne. Gdy ktoś płacze, normalną reakcją jest powiedzieć: „Przepraszam” albo „Wszystko w porządku?” A pani zamiast tego próbuje zamknąć sprawę jednym „przecież...” Uważam, że to zachowanie niegodne człowieka. nie mówiąc już o dziecku! Z mojej perspektywy jest jasne, że w tej sytuacji nie ponosimy żadnej winy. Proszę powiedzieć to wprost. Nie chcę, żeby wszystko kończyło się na wymówkach. Brak przeprosin i brak refleksji czy naprawdę nie rozumie pani, jak bardzo zraniło to moje dziecko? Chciałabym, żeby taka sytuacja nigdy więcej się nie powtórzyła. Zamiast uciekać w „przecież”, proszę wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny. Chcę zobaczyć postawę, w której potrafi pani powiedzieć: „Przepraszam”, a nie szukać wymówek. Pani Sakurai, to nie jest tylko wylewanie emocji. To skarga na brak podstawowej reakcji, która powinna zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa w szkole. Proszę, zamiast kolejnego „przecież”, powiedzieć jedno „przepraszam” i pokazać szczerą postawę. Proszę potraktować to poważnie. Z całego serca proszę.
Pani Sakurai-san, czy mnie pani ignoruje?
Pani Sakurai, naprawdę nie mogę już tego tak zostawić w spokoju. Dziś zostałam wezwana do szkoły i kiedy tam pobiegłam, moje dziecko płakało tak bardzo, że nie było w stanie nawet wydobyć z siebie głosu. Moje serce jest kompletnie rozbite. Wystarczy,że przypomnę sobie tę scenę i aż mnie ściska w piersi. A obok tego słyszę tylko: „Przecież nic złego nie zrobiłam...” „Po prostu tak wyszło...” Same wymówki. Czy zdaje sobie pani sprawę, jak bardzo bezduszne brzmi to „przecież”? Naprawdę uważa pani, że można zakończyć sprawę jednym „przecież”? To jest skrajnie nieodpowiedzialne. Gdy ktoś płacze, normalną reakcją jest powiedzieć: „Przepraszam” albo „Wszystko w porządku?” A pani zamiast tego próbuje zamknąć sprawę jednym „przecież...” Uważam, że to zachowanie niegodne człowieka. nie mówiąc już o dziecku! Z mojej perspektywy jest jasne, że w tej sytuacji nie ponosimy żadnej winy. Proszę powiedzieć to wprost. Nie chcę, żeby wszystko kończyło się na wymówkach. Brak przeprosin i brak refleksji czy naprawdę nie rozumie pani, jak bardzo zraniło to moje dziecko? Chciałabym, żeby taka sytuacja nigdy więcej się nie powtórzyła. Zamiast uciekać w „przecież”, proszę wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny. Chcę zobaczyć postawę, w której potrafi pani powiedzieć: „Przepraszam”, a nie szukać wymówek. Pani Sakurai, to nie jest tylko wylewanie emocji. To skarga na brak podstawowej reakcji, która powinna zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa w szkole. Proszę, zamiast kolejnego „przecież”, powiedzieć jedno „przepraszam” i pokazać szczerą postawę. Proszę potraktować to poważnie. Z całego serca proszę.
Masakra.
Serio... Akane i Tooru to idioci.
Znowu coś odwalili.
Wróciłam!
O nie... znowu oblałam się curry...
Ile można, wszyscy tylko curry i curry... ej, chwila...
Eee... Yotarou... no bo...
ty... skoro wszedłeś tamtędy, to nie próbuj od frontu... wejdź od tyłu... Yotarou, ty...
Widzę to...
Przepraszam, czy można... Dziękuję... Przepraszam, czy można... Dziękuję...
W pokoju jest tylko tata.
A jednak...
w tym pokoju...
są trzy osoby.
Za każdym razem, gdy zmienia się jego ułożenie ciała,
zmieniają się twarz, sposób mówienia i głos.
Złośliwy człowiek, porywczy człowiek, beztroski człowiek,
różne postacie się pojawiają.
Niesamowite...
To jak magia.
Cholera...
Jak on to robi...?
No heeeeej... mamo... wróciłam...
Serio... sami maniacy rakugo.
No ale trudno.
W końcu już za tydzień.
Smacznego!
Pyszne!
Dobre! Świetnie wyszło!
Dobranoc!
Hej, wstawaj trochę, Tooru.
No już, nie miałeś jeszcze ćwiczyć? Nie idziesz spać, co?
Będę.
To ćwicz, no. Już późno.
Ja idę spać pierwsza.
Góry Japonii
Odkrywając naturę
A tak w ogóle, Tooru, czytałeś wypracowanie Akane?
Eee... nie.
Dzisiejszy występ w hali Saiwai
Hala Saiwai
To tata! Jaki duży!
Eee? Naprawdę? Dla mnie wygląda tak samo.
O, ktoś tu ma energię.
Arakawa Shiguma
Mistrzu Shiguma!
Dawno się nie widzieliśmy, Masaki-chan.
Dawno się nie widzieliśmy, dziękuję za wszystko, co robi pan dla mojego męża.
Daj spokój, to nic takiego.
Ale czas naprawdę szybko leci.
Hej, mistrzu, a tata?
Cicho.
Hm? A, no... wiesz jak jest.
Garderoba
Na razie dajmy mu spokój.
Egzamin na shin-uchi szkoły Arakawa...
Występy oceniane są przez publiczność i mistrzów.
Po zliczeniu wyników
tylko ci uznani za wystarczająco dobrzy mogą zostać shin-uchi.
W tym roku przewodniczącym jury jest starszy brat mojego mistrza,
słynny w całym Edo...
Arakawa Isshou.
No i co z tego...
Myślisz, ile poświęciłem, żeby tu dojść?
Jak zawsze... wystarczy wierzyć we własną sztukę.
Ale...
jeśli zawalę...
Nie.
Co ja gadam...
Nie mogę przegrać w głowie.
Muszę to zrobić.
Nie mam innego sposobu.
A zatem, zaczynajmy.
Od tej chwili,
rozpoczynamy egzamin na stopień shin-uchi szkoły Arakawa.
Pierwszym występującym jest...
Eee, występuję dziś jako pierwszy.
Nazywam się Arakawa Shinta.
To zupełnie nie to co zwykle.
Powietrze jest ciężkie i zimne.
Najgorsze są te spojrzenia widzów, jakby mnie oceniali.
No cóż, w ten piękny majowy dzień
dziękuję państwu za przybycie na ten dość osobliwy egzamin.
No cóż...
Tak sobie.
Naprawdę.
Nieprawda.
Jednym państwa głosem może się odmienić całe moje życie.
Debilu, o czym ty myślisz?
Pomyślałem sobie, że brzmię prawie jak jakiś polityk.
No to co taki polityk właściwie robi?
(Makura: wstępna gadka przed właściwą historią)
Skup się na makurze.
Nie, ja przecież jestem człowiekiem rakugo.
Źle.
Tempo jest za szybkie.
Taki obleśny, małostkowy, bez krzty uroku. Właśnie taki polityk.
Eee... to znaczy... jestem rakugoką Shintarou.
Nie biorą tego tak dobrze, jak myślałem.
Za bardzo chciałem ich kupić?
Co teraz?
Chorera, cholera...
Jeśli tak dalej pójdzie...
Ten
Ten głos
Co, naśladuje mnie?
Akane?
Tak.
Jest amatorką, ale zaskakująco dobrze jej to wychodzi.
Może nawet ma więcej talentu niż ty.
No to byłby problem.
Skoro tak myślisz, to szybko zostań shin-uchi.
Łatwo ci mówić.
Mówię tak, bo chodzi o Akane.
O Akane?
Mówię całkiem serio.
Akane to córeczka tatusia.
Jasne, że chce być dumna ze swojego taty.
Przy mnie możesz sobie narzekać,
ale chociaż przy Akane bądź fajnym ojcem.
Widzę, że publiczność jest dziś mocno wychłodzona.
Ale chłód też ma swój urok.
Co jest?
Jak smakuje niepodgrzewane sake w taki chłód...
człowiek sam wyciąga rękę po jeszcze jeden kieliszek, i jeszcze jeden...
Aż w końcu, pijąc łyk za łykiem w półśnie,
popełnia głupstwo...
Zmienił atmosferę.
to przecież częsta historia.
Hej no, obudź się, obudź się, mówię do ciebie!
Co jest?
Co to za brutalne budzenie?
Jakie co jest? Co ty opowiadasz, człowieku?
Skończył makurę i wszedł w opowieść.
To wzruszająca historia o rybaku Katsugorou, który choć utalentowany, stoczył się przez alkohol i długi, a po znalezieniu portfela na plaży w Shibie...
odzyskuje dumę kupca i człowieka.
Zostawiam resztę tobie. Tak, uważaj na siebie. Idź już. No więc, odprowadziwszy męża,
który wyszedł do pracy,
gospodyni wreszcie odetchnęła z ulgą, a powieki zaczęły jej
robić się coraz cięższe,
robić się coraz cięższe, coraz cięższe... aż tu nagle: Hej, stara!
To ja! Otwieraj! Hej, stara!
Już, już! Momencik!
Już idę...
Co się stało, człowieku?
Nieważne, nieważne! Zamknij drzwi!
Mówię, zamknij drzwi!
Wyciął scenę, w której Katsugorou idzie na plażę Shibahama.
Nie, to w sumie jeszcze byłoby w porządku, ale...
(ochi: puenta, gdzie siada żart czy sens opowieści)
Jeśli tylko główny zarys się zgadza, można zmienić nawet ustawienie postaci i samą ochi.
To też jest jeden ze sposobów interpretacji.
Mimo to...
Kiedy Katsugorou zmierza na targ
opowiedzieć samą narracją krajobraz Shibahamy, do której dociera,
na tym właśnie polega sedno Shibanohamy
W ogóle wyciąć jedyną scenę plaży w całym Shibahama
To jak bułka z fasolą bez fasoli.
Ale cię to drażni.
Wszyscy obrali podejście, którego starszy brat nie znosi.
Ale rozumiem, o co im chodzi.
Nie da się jednak zaprzeczyć, że wyrzucił jedną mocną scenę.
A mimo to zamiast opowiadać krajobraz,
wybrał drogę opowiadania ludzi, nie pejzażu.
Mocną stroną Shinty jest aktorstwo, ale świadomie porzucił scenę popisu i wysunął na pierwszy plan swoje najlepsze portrety postaci.
I tym wciągnął publiczność w opowieść.
Na takiej scenie... nieźle...
Ale sposób, w jaki ukształtował tę żonę
(okka: to wołanie typu "matka, żono, stara" w rakugo)
To ta Okka.
Tato...
Odgrywa tę matkę.
Akane,
Masaki,
Widzicie mnie?
Od kiedy zostałem uczniem mojego mistrza...
od trzynastu lat poświęciłem się dla rakugo.
a mimo to przerażająco niewiele z tego przyszło.
Nie mam nawet porządnego zarobku.
A mimo to...
Masaki nigdy nie powiedziała mi, żebym rzucił rakugo.
A Akane...
Osoba, którą podziwiam. Klasa 5-3, Ousaki Akane.
Osobą, którą podziwiam najbardziej na świecie, jest mój tata.
Mój tata jest rakugoką i opowiada naprawdę świetne historie.
I codziennie potrafi mnie rozśmieszyć.
Marzeniem mojego taty jest zostać shin-uchi.
Moim marzeniem też jest, żeby tata został shin-uchi.
Bardzo kocham mojego tatę.
Mnie, takiego faceta jak ja...
Akane i tak mnie kochała.
Chcę odpowiedzieć na to uczucie.
Jako ojciec.
Jako rakugoka.
To, co przez ten czas w sobie wypracowałem...
i kunszt, i całe życie...
Włożę w to wszystko, co mam.
Dzisiaj ja...
zostanę shin-uchim.
Daj spokój.
Jeszcze znowu okaże się, że to tylko sen.
Niesamowite!
Tato!
Tato... ale jesteś świetny.
Serdecznie dziękujemy za cierpliwość po tym długim oczekiwaniu.
Wygląda na to, że wszystkie wyniki zostały już zebrane.
Będzie dobrze, prawda?
No przecież będzie...
Zamknij się!
Ogłoszenie wyników...
Mistrz Arakawa Is-
Prosimy...
Halo, działa?
Ekhm, szanowni państwo.
Tym razem, z okazji szkoły Arakawa...
na egzaminie awansowym na shin-uchi raczyli państwo być obecni,
za co serdecznie dziękuję.
Ja też, wiecie...
po dłuższym czasie
po raz pierwszy od dawna oglądałem numery młodych.
No i muszę powiedzieć, aż mnie zatkało.
Ale nie ma co się rozwlekać.
Przechodząc do wyników...
wszyscy dzisiejsi zdający zostają wydaleni ze szkoły, usunięci z linii Arakawa.
(hamon: wyrzucenie z linii, zerwanie więzi mistrz–uczeń, bez prawa powrotu)
Zaraz, chwila, chwila
Te hańby naszej szkoły pokazały państwu żałosne rzemiosło.
Przepraszam.
No to tyle. Już nic więcej.
E-ej, mistrzu!?
Hej, co się stało? Co to znaczy wydalenie?
Hej, mamo? Mamo, no!
Mamo...?
Tooru.
Zaraz, co to ma znaczyć?
Wydalenie? W ogóle... Shinta jest moim uczniem.
Później wszyscy zdający z tego dnia zostali formalnie wydaleni.
Tak sobie samowolnie wyrzucać cudzego ucznia...
Widzę, że trafił ci się marny uczeń.
Powód wydalenia nigdy nie został ujawniony.
Czegoś takiego nie nazywa się Shibahama
To prawda?
Shinta
starszy bracie, co to ma znaczyć?
To jakiś żart, prawda?
Prawda?!
Co, do... Bracie...
Tamtego dnia rakugoka Arakawa Shinta umarł.
Tamtego dnia...
Rakugoka Arakawa Shinta umarł.
Ale...
To nie był koniec.
Właściwie...
To właśnie wtedy wszystko się zaczęło.
Bo wtedy zaczęła się moja historia.
Fonetyka Tłumaczenie Typesetting Korekta Wersja
Whisper (Large) Prefex Prefex Bielik ɑ
Tworzenie napisów Japońskich i Polskich, było wspomaganę za pomocą narzędzi ML i GenAI. Więcej informaji na https://prefex.pl/subs#uwagi
Następnym razem: Pierwsze przedstawienie.
Mała anegdotka Akane!
Tato, pytanie!
No, jakie?
Czemu rakugo nazywa się rakugo?
Bo w rakugo jest sage, czyli puenta.
Dawniej mówiono otoshi-banashi.
Z czasem skróciło się to do rakugo.
Dobra, następne pytanie!
Jak tak długo siedzisz w pozycji seiza, nogi ci nie drętwieją?
Gdybym tylko siedział, to by drętwiały,
ale w rakugo sporo się rusza podczas opowiadania.
Więc nie ma tak, że nie mogę potem wstać.
Rozumiem.
Hej,
Słucham, Akane?
Czemu w trakcie zdejmujesz haori?
Skoro i tak je zdejmujesz, to po co w ogóle je zakładać?
Na początku lepiej wyglądać schludnie przed publicznością.
A zdejmuję je, kiedy przechodzę do właściwej części opowieści.
Ale nie ma żadnej ścisłej zasady, kiedy trzeba to zrobić.
Też bym chciała tak spróbować.
Na początku założyć pełno warstw, a potem po kolei je zdejmować.
Hm, tylko sprzątania byłoby z tym sporo.